Coraz większa częstość występowania cukrzycy typu 2 oraz konieczność indywidualizacji leczenia – dostosowanego do aktualnych potrzeb pacjenta i obecności chorób współistniejących – stanowią istotne wyzwanie w opracowywaniu optymalnych strategii leczniczych. Współczesne podejście terapeutyczne koncentruje się nie tylko na skutecznej kontroli glikemii i redukcji masy ciała (ok. 80–90% chorych na cukrzycę typu 2 ma nadwagę lub otyłość), lecz także na zmniejszeniu ryzyka sercowo-naczyniowego. W tym kontekście szczególną rolę odgrywa analog GLP-1, semaglutyd, znany dotychczas głównie z korzystnego wpływu na kontrolę metaboliczną i utratę masy ciała. Najnowsze badania potwierdzają jego znacznie szerszy potencjał terapeutyczny, obejmujący zarówno prewencję, jak i leczenie wielu powikłań cukrzycy. W niniejszym artykule przedstawiono wyniki analiz dotyczących stosowania semaglutydu w dawce 1 mg oraz jego wpływu na choroby otępienne, chorobę tętnic obwodowych, zapalenie okołowieńcowe, zespół sercowo-nerkowo-metaboliczny, a także porównanie jego skuteczności z innym analogiem GLP-1 – dulaglutydem.