Częstym następstwem urazów i nowotworów w odcinkach piersiowym i lędźwiowym są uszkodzenia rdzenia kręgowego, korzeni nerwowych, naczyń krwionośnych, elementów kostnych i więzadłowych kręgosłupa. Znacznie rzadziej prowadzą do nich choroby zapalne i zwyrodnieniowe, zrzeszotnienie kości czy wady wrodzone kręgosłupa. Niezależnie od etiopatogenezy uszkodzenia powstaje niestabilność kręgosłupa, przemieszenie kręgów ucisk na rdzeń kręgowy, korzenie nerwowe i naczynia krwionośne. Leczenie operacyjne uszkodzeń kręgosłupa powinno spełniać trzy podstawowe wymogi. Pierwszym z nich jest zapewnienie optymalnych warunków dla przywrócenia czynności rdzenia nerwowego, korzeni nerwowych, poprzez uwolnienie z ucisku struktur nerwowych i naczyniowych kanału kręgowego. Drugim przywrócenia prawidłowych stosunków anatomicznych kręgosłupa: nastawienie przemieszczenia, odtworzenie wysokości trzonu kręgowego i fizjologicznych krzywizn kręgosłupa. Trzecim zapewnienie stabilności w uszkodzonych segmentach ruchowych kręgosłupa co umożliwia dokonanie zrostu kostnego w miejscu uszkodzenia. Interwencja operacyjna w odcinkach piersiowym i lędźwiowym kręgosłupa stwarza największe możliwości naprawcze, gdy zostaje zapewniony jednoczasowy dostęp do otworów międzykręgowych i przedniej ściany kanału kręgowego. Dlatego wykorzystywane są różne sposoby operacyjne obejmujące dostępy: tylny, tylno-boczy, boczny, przedni i połączenie tych dojść w operacje dwu- lub kilkuetapowe. Głównym celem badania była wszechstronna ocena wybranych aspektów jakości życia osób po przebytym leczeniu operacyjnym kręgosłupa w odcinkach piersiowym i lędźwiowym spowodowanymi urazami, nowotworami i zmianami zapalnymi z uwzględnieniem dynamiki zmian w okresie 6-miesięcznej obserwacji oraz wpływu czynników na tę ocenę, takich jak: stan funkcjonalny, płeć, wykształcenie, miejsce zamieszkania oraz etiopatogeneza uszkodzeń kręgosłupa.