Wstęp. Cukrzyca jest chorobą przewlekłą, która powoduje liczne ograniczenia w funkcjonowaniu. Konieczność ciągłej terapii i kontroli medycznej, a także rozwój powikłań wpływają niekorzystnie na jakość życia chorych.

Cel pracy. Ocena funkcjonowania i jakości życia pacjentów z zespołem stopy cukrzycowej (ZSC).

Materiał i metody. Badaniem objęto 100 losowo wybranych pacjentów z ZSC, obojga płci (30% kobiet i 70% mężczyzn), których średnia wieku wynosiła 61,5 ± 11,4 lat. Do oceny stopnia funkcjonowania zastosowano skalę Barthel oraz skalę aktywności Karnofsky’ego. Jakość życia oceniono za pomocą skali WHOQOL-BREF.

Wyniki. W ocenie sprawności funkcjonalnej u 57% chorych stwierdzono stan lekki. U 43% pacjentów zdiagnozowano stan średnio ciężki (wymagana pomoc innych osób). W skali Karnofsky’ego 33% respondentów określiło swój stan jako dobry, z zachowaniem niezależności w wykonywaniu większości czynności samoobsługowych, a 5% chorych wymagało stałej opieki. Ogólna ocena jakości życia badanych osób z ZSC w pierwszym badaniu była gorsza (średnia 3,1 ± 0,9) niż w drugim (średnia 3,3 ± 0,8).

Wnioski. Pacjenci z ZSC mają gorszą sprawność funkcjonalną, przy czym mężczyźni funkcjonują w życiu codziennym lepiej niż kobiety. Ocena jakości życia różni się od czasu badania i podjętego leczenia. Wykazano również, że lepsza jest jakość życia w sferze środowiskowej i społecznej, natomiast gorsza — w fizycznej i psychicznej.