Wstęp. Współczesne pielęgniarstwo kładzie nacisk zarówno na rozwój zawodowy, jak i naukowy. Ważnym, choć nie jedynym, tego przejawem
jest upowszechnienie kształcenia pielęgniarek na poziomie licencjackim i magisterskim. Miarą efektywności zachodzących w tym
zakresie zmian jest jakość świadczonej opieki, którą powinna cechować kreatywność i autonomia. Można też przypuszczać, że dla całokształtu
uzyskanych celów terapeutycznych nie bez znaczenia pozostaje współpraca całego zespołu leczącego. Jej wyznacznikiem mogą
być postawy prezentowane przez członków takiego zespołu względem siebie.

Cel pracy. Niniejsza praca jest próbą oceny postaw medycznych i niemedycznych pracowników ochrony zdrowia wobec pielęgniarek.

Materiał i metody. Łącznie w badaniach na ten temat uczestniczyło 130 osób (30 pracowników administracji szpitala, 32 ratowników
medycznych, 31 rehabilitantek oraz 37 położnych), które samodzielnie uzupełniały przygotowany na potrzeby pracy kwestionariusz ankiety.

Wyniki i wnioski. Otrzymane wyniki pozwalają przypuszczać, że pielęgniarki postrzegane są w swoim środowisku pracy jako kompetentne,
niezależne, obdarzone dużym zaufaniem, choć niedoceniane w aspekcie płacowym. Pielęgniarstwo natomiast w opinii ankietowanych
to samodzielna dyscyplina naukowa, a badania własne, których możliwość daje między innymi uzupełnianie zdobytego wykształcenia
zawodowego, ugruntowują pozycję pielęgniarstwa na tle innych nauk medycznych.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (1): 53-59