Hospitalizowane noworodki, szczególnie urodzone przedwcześnie, są narażone na szereg traumatycznych bodźców, takich jak hałas, sztuczne oświetlenie oraz zbyt intensywny i częsty dotyk. Powyższe stresory, a także separacja od matki oraz działania związane z realizacją zadań opiekuńczych i diagnostyczno-terapeutycznych, w tym specjalistycznych procedur inwazyjnych, również mogą wywoływać bądź potęgować silne dolegliwości bólowe. Zważywszy na specyfikę okresu noworodkowego, ekspozycja na czynniki traumatyczne generuje ryzyko odległych, negatywnych następstw. Oddziaływanie czynników traumatycznych na noworodki zaburza proces adaptacji oraz ma negatywny wpływ na rozwój ośrodkowego układu nerwowego, rozwój psychiczny i narządów percepcji sensorycznej. W pracy pielęgniarskiej istotne jest postępowanie mające na celu optymalizację opieki poprzez ograniczenie destrukcyjnego oddziaływania czynników środowiskowych na pacjenta neonatologicznego oraz zmniejszenie ryzyka wystąpienia wczesnych i odległych powikłań w obszarze biopsychospołecznym.