Wstęp. Wypalenie zawodowe to częste zjawisko występujące w grupie pielęgniarek, związane z chronicznym przeżywaniem stresu. Osoby wypalone cechują się wyczerpaniem emocjonalnym, depersonalizacją i deficytami w osobistym zaangażowaniu. Radzenie sobie ze stresem może przeciwdziałać rozwojowi wypalenia zawodowego.

Cel. Celem badań było określenie poziomu wypalenia zawodowego pielęgniarek i określenie związku pomiędzy poziomem wypalenia zawodowego a stylem radzenia sobie ze stresem.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 94 pielęgniarek i 6 pielęgniarzy. Średnia wieku badanych pielęgniarek wynosiła 42,7 lat (SD = 5,89), staż pracy w zawodzie 20,5 lat (SD = 7,89), staż w obecnym miejscu pracy — 15,0 lat (SD = 7,98). Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Narzędzia badawcze stanowiły: Kwestionariusz Wypalenia Zawodowego (MBI) oraz Kwestionariusz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS).

Wyniki. Średnia wyników w skali wyczerpania emocjonalnego wyniosła 23,8 (SD = 7,11), depersonalizacji 10,56 (SD = 3,86), a osobistego zaangażowania — 27,26 (SD = 5,46). Osoby preferujące radzenie sobie skoncentrowane na problemie, wykazywały dużą odporność na wypalenie zawodowe. Wyniki ujemnie korelują z wyczerpaniem emocjonalnym, dodatnio z osobistym zaangażowaniem (p < 0,05). Wyniki w skali radzenia sobie skoncentrowanego na emocjach dodatnio korelują z wyczerpaniem emocjonalnym oraz depersonalizacją (p < 0,05). Wyniki w skali radzenia sobie skoncentrowanego na unikaniu dodatnio korelują z osobistym zaangażowaniem.

Wnioski.

1. Zadaniowe podejście do problemów i styl radzenia sobie ze stresem skoncentrowany na problemie sprzyja lepszemu radzeniu sobie ze stresem i zapobiega wypaleniu zawodowemu.

2. Wiek i staż pracy badanych nie ma wpływu na rozwój wypalenia zawodowego.