Hipercholesterolemia, czyli podwyższone stężenie cholesterolu LDL, jest jednym z głównych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (cardiovascular – CV). W przypadku tego zaburzenia gospodarki lipidowej, oprócz wykorzystania metod niefarmakologicznych (wykonywania regularnej aerobowej aktywności fizycznej, stosowania diety z niską zawartością tłuszczów nasyconych, utrzymania masy ciała na prawidłowym poziomie, niepalenia wyrobów tytoniowych), korzysta się z farmakoterapii. W wytycznych ekspertów European Society of Cardiology z 2021 r. dotyczących prewencji CV zaproponowano ścieżkę leczenia hipolipemizującego, którą powinno się podążać u pacjentów z hipercholesterolemią. Leczenie rozpoczyna się najczęściej od włączenia silnie działającego inhibitora reduktazy HMG-CoA (statyny). Jeżeli leczenie samą statyną nie wystarcza do uzyskania zamierzonego efektu terapeutycznego, dołącza się do terapii lek działający w innym mechanizmie: ezetymib lub jeden z inhibitorów PCSK9. W przypadku stosowania połączenia statyny i ezetymibu można wykorzystać preparaty łączone zawierające dwie substancje czynne w jednej tabletce. W pracy omówiono zasady prowadzenia terapii hipercholesterolemii w codziennej praktyce klinicznej w zależności od oszacowanego ryzyka CV.