Dorobek zawodowy, działania społeczne, pasje i zainteresowania wybitnych postaci polskiego i światowego pielęgniarstwa są nadal niedoceniane
w procesie kształcenia przeddyplomowego, ustawicznego, w praktyce oraz w badaniach. Mimo bogactwa treści, jakie wniosły
te osobowości do zawodu, do relacji z drugim człowiekiem i samorozwoju, nie stanowią dla studentów szkół pielęgniarskich źródła przemyśleń,
inspiracji i dumy.

Przyczyny takiego stanu rzeczy są różnorodne. Należą do nich między innymi: negacja wszelkich wzorców, wybieranie idoli budzących moralną
wątpliwość, brak wiedzy studentów o wybitnych wzorcach osobowych polskiego i światowego pielęgniarstwa i położnictwa, oraz niedopracowanie
standardów kształcenia z dziedziny historii i rozwoju pielęgniarstwa. Ponadto: słaba promocja wybitnych postaci w środkach masowego
przekazu, wydawanie rzadko i w małych nakładach biografii, pamiętników, albumów, kalendarzy, dokumentów historycznych.

W niniejszym artykule przedstawiamy dwa portrety polskich pielęgniarek - wybrane spośród wielu - Zofii Reginy Szlenkier i Janiny Woynarowskiej,
których piękno moralne, miłość do ludzi, troska o rozwój profesji i odwaga budzi podziw, nadzieję, dumę oraz inspirację do
przemyśleń na temat istoty naszej profesji, jej głębi, misji i wizji.
Jeżeli chociaż cząstkę z ich trudnych wyborów, wdrażanych w praktyce wartości, działań przeniesiemy do współczesności i przyszłości,
bardzo wzbogacimy pielęgniarstwo i relacje z drugim człowiekiem.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (1): 66-71