Autor zwraca uwagę, że w dyskusji o reformie służby zdrowia nie porusza się problemów wręcz fundamentalnych. Na przykład stwierdza się, że za dużo jest tzw. łóżek ostrych, a za mało przewlekłych. Kto jednak zna dramatyczne wybory, jakich trzeba dokonywać w szpitalach odgrywających kluczową rolę w udzielaniu świadczeń ratujących życie (i w stanach nagłego zagrożenia zdrowia), zastanawia się nikłym zainteresowaniem określenia prawdziwych potrzeb zdrowotnych społeczeństwa, choćby w dziedzinie liczby łóżek intensywnej terapii. Obecnie w naszym kraju istnieje olbrzymi niedobór stanowisk intensywnej terapii, narasta także deficyt specjalistów z tej dziedziny.