Wstęp. Środowisko pracy bywa dla pielęgniarki źródłem inspiracji i satysfakcji zawodowej. Czynniki, które mogą naruszyć równowagę psychiczną pielęgniarki i prowadzą do wystąpienia wypalenia zawodowego związane są między innymi z warunkami i organizacją pracy, z pacjentem, wynikają ze współpracy w zespole terapeutycznym, z relacjami z rodziną pacjenta, z dyskomfortem spowodowanym wykonywanym zawodem.

Cel. Celem pracy była analiza uwarunkowań wybranych wzorców zachowań i przeżyć związanych z pracą pielęgniarek.

Materiał i metody. Analizy wybranych uwarunkowań wzorców zachowań i przeżyć związanych z pracą dokonano na podstawie badania przeprowadzonego wśród pielęgniarek pediatrycznych. Zastosowano metodę szacowania, sondażu diagnostycznego, techniki: skali szacunkowej oraz ankiety. Narzędziem badawczym był standaryzowany kwestionariusz ankiety AVEM oraz autorski kwestionariusz ankiety.

Wyniki i wnioski. W grupie badanych pielęgniarek dominują osoby obarczone ryzykiem rozwoju wypalenia zawodowego — jest to nadmiernie obciążony typ A i wypalony typ B. Typowe zachowania i przeżycia związane z pracą wskazują na wysoki poziom zagrożenia stresem i syndromem wypalenia zawodowego w grupie zawodowej pielęgniarek pediatrycznych. Mniej aktywne sposoby rozwiązywania problemów wykazują pielęgniarki z niższym stażem pracy. Wzrost kompetencji zawodowych rośnie wraz ze wzrostem przepracowanych lat. Większą skłonność do pogodzenia się z niepowodzeniem i łatwego wycofania się przejawiają pielęgniarki powyżej 46. roku życia. Gotowość do poświęcenia swoich sił w wykonanie zadania zawodowego maleje wraz z wiekiem respondentek.

Problemy Pielęgniarstwa 2014; 22 (2): 142–146