Zaparcie stolca, zaburzenie o niejednorodnej etiologii, to powszechny i wielokrotnie trudny do leczenia problem kliniczny. Terapia zaparcia przewlekłego zależy od postaci patofizjologicznej, a często różne postacie nakładają się na siebie wzajemnie. Zaparcie wtórne ma liczne przyczyny występujące jednocześnie, dlatego postępowanie diagnostyczne i te-rapeutyczne powinno być wielokierunkowe i uwzględniać

przeciwdziałanie czynnikom ryzyka, błędom dietetycznym, beha­wioralnym i pielęgnacyjnym. Grupą szczególnie narażoną na wystąpienie uporczywego zaparcia stolca są chorzy z zaawansowaną, postępującą chorobą, zwłaszcza przyjmujący analgetyki opioidowe. U tych osób diagnostyka jest trudniejsza, a leczenie zwykle nieskuteczne. Dlatego kładzie się głównie nacisk na zapobieganie poprzez przestrzeganie zasad właściwej diety i pielęgnacji. Nową metodą zapobie-gania i leczenia zaparcia u chorych wymagających opioidowe­go leku przeciwbólowego jest terapia preparatami złożonymi z opioidu i antagonisty opioidowego.