Częstość występowania nadciśnienia tętniczego u osób w wieku ≥ 65 lat jest wysoka. U starszych pacjentów istnieją odmienności fizjologiczne oraz patofizjologiczne dotyczące funkcjonowania układu krążenia i schorzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu z młodszymi osobami. Należą do nich: zwiększona sztywność naczyń krwionośnych, zwiększona częstość występowania działań niepożądanych, w tym upadków, wynikająca z kruchości, częste występowanie hipotonii, w tym hipotonii ortostatycznej i poposiłkowej. Obecność chorób współistniejących może się wiązać z pojawieniem się działań niepożądanych w trakcie prowadzenia leczenia przeciwnadciśnieniowego. U starszych chorych szczególnie uzasadnione jest stosowanie w terapii hipotensyjnej leków z grupy diuretyków tiazydowych lub tiazydopodobnych oraz dihydropirydynowych antagonistów kanałów wapniowych.