Hipoksemia u pacjentów z nadciśnieniem wrotnym stanowi zasadniczy element zespołu wątrobowo-płucnego (hepato-pulmonary syndrome – HPS). U jego podłoża leży zaburzenie równowagi między substancjami rozszerzającymi i kurczącymi naczynia krwionośne, czego efektem jest wazodylatacja na poziomie mikrokrążenia płucnego. Wynikiem tego zjawiska jest tętniczo-żylny przeciek krwi w płucach i zmniejszenie utlenowania krwi tętniczej w krążeniu systemowym. Zespół wątrobowo-płucny może rozwinąć się na podłożu wielu przewlekłych chorób wątroby, a objawy kliniczne stanowią wypadkową niewydolności wątroby, nadciśnienia wrotnego i dysfunkcji układu oddechowego. Diagnostyka HPS opiera się na stwierdzeniu obecności wewnątrzpłucnego przecieku krwi za pomocą echokardiografii kontrastowej lub płucno-mózgowej scyntygrafii albuminowej. Zespół wątrobowo-płucny jest obciążającym czynnikiem rokowniczym. Mimo licznych prób klinicznych z zastosowaniem różnych preparatów farmakologicznych, nie istnieje skuteczna metoda jego leczenia. Najlepszą formą terapii HPS pozostaje przeszczep wątroby. W pracy przedstawiano aspekty kliniczne HPS, z uwzględnieniem tła patogenetycznego tego powikłania nadciśnienia wrotnego.