Wstęp. Zmiany demograficzne w krajach europejskich, których skutkiem jest starzenie się społeczeństwa i zwiększanie liczby osób niepełnosprawnych i przewlekle chorych doprowadziły do wzrostu zapotrzebowania na świadczenia opiekuńcze. Jednocześnie brak jest publikacji polskich i ograniczona liczba międzynarodowych dotyczących kompleksowej oceny potrzeb osób ze współwystępującymi zaburzeniami funkcji poznawczych objętych opieką długoterminową.

Cel. Ocena zmian sprawności ruchowej pacjentów z zaburzeniami funkcji poznawczych, objętych stacjonarną opieką długoterminową w Polsce.

Materiał i metody. Badaniem objęto 160 osób z zaburzeniami funkcji poznawczych (125 kobiet i 35 mężczyzn) w wieku 61–100 lat. Zbadano 80 pacjentów przebywających w zakładzie opiekuńczo-leczniczym oraz 80 mieszkańców domu pomocy społecznej. Do badań zastosowano standaryzowane narzędzia badawcze: Cognitive Assessment Scale (CAS) oraz skalę Barthel.

Wyniki i wnioski. Analiza dynamiki nie wykazała istotnych zmian średnich wartości sprawności ruchowej w trzech kolejnych pomiarach przeprowadzonych oddzielnie w każdym z zakładów (p > 0,05). Zaobserwowano znaczącą indywidualną zmienność sprawności ruchowej wśród badanych. Część pacjentów wykazała znaczne pogorszenie. Wyniki wskazują, że osoby z zaburzeniami funkcji poznawczych, objęte długoterminową opieką stacjonarną, pod względem sprawności ruchowej, prezentują zróżnicowany stan nie tylko między zakładami, ale i w obrębie danego zakładu. Pacjenci wymagają indywidualnej i systematycznej oceny stanowiącej podstawę do zapewnienia opieki adekwatnej do potrzeb.

Problemy Pielęgniarstwa 2014; 22 (2): 154–158