Wstęp. Urodzenie dziecka i opieka nad nim związane są przystosowaniem się do wielu zmian, jakim podlega życie kobiety i całej rodziny.
Kobiety, które doświadczają w tym okresie objawów depresji poporodowej, zmuszone są ponadto do walki z chorobą. Istotną rolę
w radzeniu sobie ze stresem, jaki niesie macierzyństwo, a dodatkowo objawy choroby — odgrywa wówczas pomoc, jaką kobieta otrzymuje
ze strony bliższego i dalszego otoczenia, w tym członków personelu medycznego.

Cel pracy. Sprawdzenie, czy występują różnice w zakresie poziomu zadowolenia z otrzymywanego wsparcia i sposobów radzenia sobie
wśród kobiet z objawami i bez objawów depresji porodowej oraz określenie związku pomiędzy satysfakcją ze wsparcia otrzymanego
z różnych źródeł a sposobami radzenia wybieranymi przez kobiety z objawami depresji poporodowej.

Materiał i metody. W badaniach wzięło udział 197 kobiet w okresie od 2. do 12. tygodnia po urodzeniu dziecka (N = 84, kobiety
z objawami depresji poporodowej; N = 113, kobiety bez objawów depresji poporodowej). Wykorzystano: Edynburską Skalę Depresji
Poporodowej (EPDS), Wielowymiarowy Inwentarz Radzenia Sobie (COPE) oraz Kwestionariusz Źródła Wsparcia Społecznego.

Wyniki. U kobiet z objawami depresji poporodowej odnotowano większe zadowolenie ze wsparcia uzyskanego od położnej aniżeli od
członków rodziny. Kobiety z objawami depresji poporodowej rzadziej wybierały aktywne sposoby radzenia sobie ze stresem. Jednocześnie,
im wyższa była ocena otrzymanego wsparcia społecznego, tym bardziej skłonne były podejmować aktywne działania i rezygnowały
z unikowych sposobów walki ze stresem

Wnioski. Wparcie społeczne jest istotną wartością dla kobiet z objawami depresji poporodowej. Szczególne znaczenie może odgrywać
pomoc uzyskiwana ze strony położnej, która jako członek personelu medycznego pozostający w najbliższej relacji z kobietą adaptującą się
do macierzyństwa, może odgrywać istotną rolę w radzeniu sobie przez kobiety z objawami zaburzeń nastroju po urodzeniu dziecka.