Farmakoterapia oparta na stosowaniu agonistów receptorów hormonów inkretynowych (incretin receptor agonists – ARI): glukagonopodobnego peptydu 1 (glucagon-like peptide-1 – GLP-1) i glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego (glucose-dependent insulinotropic polypeptide – GIP), stanowi jedno z najważniejszych osiągnięć współczesnego leczenia choroby otyłościowej. Leki te istotnie zwiększyły możliwości terapeutyczne w zakresie redukcji masy ciała, zapewniając jednocześnie pacjentom skuteczne wsparcie w trwałej modyfikacji nawyków żywieniowych i poprawie parametrów kardiometabolicznych. Skuteczność kliniczna tej grupy leków jest jednak ściśle uzależniona od dobrej tolerancji terapii, właściwego nadzoru medycznego oraz minimalizacji ryzyka wystąpienia działań niepożądanych i powikłań leczenia. Najczęściej obserwowaną przyczyną rezygnacji z terapii są objawy ze strony przewodu pokarmowego obejmujące przede wszystkim nudności, wymioty, dyspepsję i zaburzenia rytmu wypróżnień. Wśród istotnych klinicznie powikłań leczenia wymienia się kamicę pęcherzyka żółciowego. Zarówno badania kliniczne, jak i obserwacyjne nie potwierdzają natomiast, aby terapia ARI zwiększała ryzyko chorób nowotworowych, ostrego zapalenia trzustki czy sarkopenii. Znajomość tych danych pozwala nie tylko uspokajać obawy pacjentów, lecz także skuteczniej ich leczyć.