Określenie obszarów deficytu w samoopiece u chorych ze stomią powinno się przyczynić do ich wyeliminowania i wprowadzenia ukierunkowanych działań w zakresie opieki pielęgniarskiej, aby mogła być ona sprawowana na najwyższym możliwym poziomie. Cel pracy: Celem pracy było określenie deficytu samoopieki występującego u chorych po zabiegu operacyjnym, w wyniku którego zostaje wyłoniona stomia. Materiał i metoda: W badaniach wzięło udział 80 chorych. Badania zostały przeprowadzone w 2005 r. w Poradni Stomijnej działającej przy Klinice Chirurgii w SPZOZ Wojewódzkiego Szpitala im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy. Badania miały charakter anonimowy, a do ich przeprowadzenia posłużono się specjalnie do tego skonstruowanym kwestionariuszem ankiety. Pytania zostały skonstruowane w sposób, który pozwalał za pomocą skali punktowej ocenić zdolności do samoopieki. Przyjęto, że osiągnięcie do 10 punktów włącznie, oznacza niedostateczne przygotowanie, natomiast uzyskanie 11 punktów i powyżej przygotowanie wystarczające. Wyniki: Ze zgromadzonych danych wynika, że w badanej grupie 12,5% stanowią chorzy nieradzący sobie z zapewnieniem samoopieki. Istotny wpływ na poziom samoopieki miało wykształcenie respondenta. Wnioski: 1. Właściwe przygotowanie do samoopieki wykazują pacjenci z wyższym i średnim wykształceniem. 2. Edukacja chorego rozpoczęta w okresie przedoperacyjnym znacząco wpływa na zmniejszenie deficytu samoopieki. 3. Wczesne zaangażowanie chorego w czynności pielęgnacyjne w bezpośrednim okresie pooperacyjnym wpływa pozytywnie na eliminowanie problemów związanych z samoopieką.