Hiperkaliemia jest jedną z najczęstszych przyczyn redukcji dawki lub odstawienia leków hamujących układ renina–angiotensyna–aldosteron, a zwłaszcza antagonistów receptora mineralokortykoidowego, u chorych z niewydolnością serca, przewlekłą chorobą nerek i cukrzycą. Rezygnacja z terapii modyfikującej rokowanie zmniejsza wprawdzie ryzyko kolejnego epizodu hiperkaliemii, ale zwiększa ryzyko progresji choroby, hospitalizacji i zgonu. Wprowadzenie nowoczesnych binderów potasu – patiromeru i cyklokrzemianu sodowo-cyrkonowego (sodium zirconium cyclosilicate – SZC) – zmienia sposób myślenia o tym problemie: celem leczenia przestaje być samo obniżenie stężenia potasu, a staje się nim stworzenie warunków do stosowania pełnej terapii zgodnej z wytycznymi. SZC wyróżnia się szybkim początkiem działania i możliwością zastosowania zarówno w fazie korekcji, jak i w leczeniu podtrzymującym. Badanie REALIZE-K, przeprowadzone u chorych z objawową niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory i hiperkaliemią lub wysokim ryzykiem jej wystąpienia, wykazało, że kontynuacja stosowania SZC pozwoliła uzyskać optymalną odpowiedź (normokaliemia, spironolakton ≥ 25 mg na dobę, brak leczenia ratunkowego) u 71% pacjentów wobec 36% w grupie placebo (OR = 4,45, 95% CI: 2,89–6,86, p < 0,001). Jednocześnie w grupie SZC odnotowano liczbowo więcej zdarzeń pogorszenia niewydolności serca (13 vs 4), co – wraz z zawartością sodu w preparacie – nakazuje ostrożność u chorych ze skłonnością do retencji płynów. Artykuł omawia miejsce binderów potasu w praktyce kardiologicznej i przedstawia praktyczny algorytm postępowania.