Zespół zaniedbywania połowiczego występuje po uszkodzeniu jednej półkuli mózgu, najczęściej prawej (niedominującej) i polega na
nieświadomości istnienia przestrzeni osobniczej i pozaosobniczej po stronie przeciwległej do uszkodzonej półkuli. Są to złożone zaburzenia
w zakresie różnych modalności zmysłowych: wzrokowej, słuchowej, czuciowej lub kinestetyczno-ruchowej, przede wszystkim
jednak pomijanie stronne jest zaburzeniem poznawczym. Pacjenci żyją w okrojonej przestrzeni, nie zdając sobie sprawy z ograniczeń
w funkcjonowaniu.

Przyczyny i patomechanizm zespołu zaniedbywania połowiczego nadal nie są do końca poznane. Wpływ na powstawanie zaburzeń ma
uszkodzenie różnych struktur mózgowych. Wskazuje się na neuropsychologiczne podłoże zjawiska poprzez analizę procesów ustosunkowania,
uwagi i emocji. Diagnostyka opiera się głównie na testach neuropsychologicznych. W obrazie klinicznym zespołu zaniedbywania
uwagę zwracają zaburzenia komunikacji, odtwarzania, orientacji względem bodźców ze strony pomijanej, często przy zachowaniu prawidłowych
funkcji czucia i ruchu.

Postępowanie reedukacyjne jest wciąż na etapie badawczym. Opiera się głównie na programach rehabilitacyjnych z elementami psychologii
mających na celu wyróżnianie bodźców pomijanej strony, stymulację zaniedbywanych części ciała, usprawnianie analizy wzrokowoprzestrzennej
i integrację percepcyjno-motoryczną. Specyficzne problemy pacjenta wymagają od zespołu terapeutycznego odpowiedniego
podejścia. Ważne jest uświadomienie i motywowanie chorego, eliminowanie objawów pomijania, a w efekcie poprawa samodzielności
i jakości życia chorego.

Celem pracy jest charakterystyka zespołu zaniedbywania połowiczego oraz przedstawienie postępowania pielęgniarskiego nastawionego
na zmniejszenie występujących zaburzeń i poprawę funkcjonowania pacjenta w czynnościach codziennych.