Choroby gruczołu tarczowego dotyczą w naszym kraju dużej grupy osób. Istnieje jednak niewiele
informacji na ten temat.

Celem pracy była analiza znaczenia wczesnego diagnozowania chorób tarczycy oraz edukowania
społeczeństwa w zakresie objawów schorzeń tarczycy.
W pracy przeprowadzono analizę danych statystycznych dotyczących częstości występowania chorób
tarczycy w Polsce oraz przegląd piśmiennictwa charakteryzującego obraz kliniczny tych schorzeń
- sposoby ich diagnozowania i leczenia.
Wiele osób w naszym kraju (219 200) nie poddało się nigdy badaniom laboratoryjnym w kierunku
chorób tarczycy. Nieleczone schorzenie tarczycy wiąże się z występowaniem licznych powikłań.
Obraz kliniczny jest odmienny dla niedoczynności i nadczynności tarczycy. Rak tarczycy może nie
wywoływać żadnych objawów poza wystąpieniem guzków na szyi. Leczenie jest zróżnicowane
w zależności od rodzaju choroby.

Późna diagnostyka schorzeń tarczycy wskazuje na niski poziom wiedzy społeczeństwa w aspekcie
czynników mających negatywny wpływ na rozwój tarczycy a także objawów charakterystycznych
dla chorób tego gruczołu. Wydaje się, że pobieżność informacji na ten temat sprawia, że wiele
osób ignoruje pojawienie się pierwszych objawów choroby. Zwiększenie edukacji w zakresie
problematyki schorzeń tarczycy może zmniejszyć częstość występowania powikłań związanych
z chorobą, jak również doprowadzić do szybszego wyrównania hormonów tarczycy poprzez
wdrożenie odpowiedniego leczenia. Tworzenie programów edukacyjnych między innymi
w zakresie schorzeń tarczycy stanowi duże wyzwanie dla pielęgniarek.