Cel pracy: U pacjentów z chromaniem przestankowym regularny trening marszowy na bieżni prowadzi do wydłużenia dystansu marszu. Mechanizm tej poprawy jest wieloczynnikowy, a jedną z prawdopodobnych przyczyn może być poprawa funkcji śródbłonka. Celem pracy była ocena wazodylatacyjnej funkcji śródbłonka naczyniowego i zmian możliwości chodu u pacjentów z chromaniem przestankowym poddanych 12-tygodniowemu kontrolowanemu treningowi marszowemu na bieżni.

Materiał i metody: Badaniami objęto 25 chorych w wieku 64 ±8 lat z miażdżycą tętnic kończyn dolnych określaną wg klasyfikacji Fontaine’a jako stopień IIA i IIB.

Przed treningiem i po jego zakończeniu dokonano oceny możliwości chodu na podstawie testu marszowego prowadzonego wg protokołu Gardnera oraz oceniano funkcję śródbłonka naczyniowego przy użyciu metody określającej stopień rozszerzenia tętnicy ramiennej – FMD (flow-mediated dilatation).

Wyniki: Po zakończeniu treningu czas do pojawienia się chromania wydłużył się o 96%, a maksymalny czas marszu o 109%. Poprawa w zakresie wartości FMD wyniosła 59%.

Wnioski: Nadzorowany, 12-tygodniowy trening marszowy na bieżni może prowadzić do poprawy możliwości marszu u chorych z chromaniem przestankowym.

Wzrost wartości FMD obserwowany po 12 tygodniach treningu wskazuje na poprawę funkcjonowania śródbłonka naczyniowego. Poprawa wazodylatacyjnej funkcji śródbłonka naczyniowego może być jednym z istotnych mechanizmów poprawy możliwości marszu u chorych z chromaniem przestankowym. Brak korelacji pomiędzy zmianą dystansu marszu a poprawą funkcji śródbłonka może świadczyć o istotnym udziale innych mechanizmów prowadzących do wzrostu możliwości funkcjonalnych u pacjentów z chromaniem przestankowym.