Depresja stanowi częste i poważne obciążenie dla pacjentów w opiece paliatywnej, znacząco pogarszając ich jakość życia. Celem niniejszej publikacji jest kompleksowe scharakteryzowanie problemu depresji wśród pacjentów objętych opieką paliatywną, włączając analizę demografii, czynników ryzyka, trudności diagnostycznych, narzędzi przesiewowych oraz dostępnych metod leczenia farmakologicznego i psychoterapeutycznego. Depresja wśród pacjentów objętych opieką paliatywną występuje relatywnie często i negatywnie rzutuje na zdolność pacjenta do interakcji z bliskimi oraz uporządkowania spraw życiowych. Kluczowe czynniki ryzyka obejmują nasilony ból, historię zaburzeń depresyjnych, zaawansowanie choroby oraz niski poziom wsparcia spo łecznego. Diagnostyka jest utrudniona przez konieczność różnicowania z żałobą, a najbardziej użyteczną w tej grupie pacjentów jest skala HADS-D. Klasyczne leki przeciwdepresyjne odnoszą umiarkowane rezultaty w tej grupie pacjentów, zamiast nich szczególnie użyteczne są substancje o szybszym początku działania, takie jak mirtazapina, ketamina, a potencjalnie również metylo fenidat. Psychoterapia jest skuteczna, bardziej niż terapia poznawczo-behawioralna sprawdza się praktyka mindfulness oraz terapie dedykowane do pracy z pacjentami w stanie terminalnym, takie jak terapia wzmacniająca godność i terapeutyczny przegląd życia.