Rozwój terapii przeciwnowotworowych doprowadził do znacznego wydłużenia czasu przeżycia dzieci chorych na nowotwory i uwydatnienia się długofalowych działań niepożądanych stosowanego leczenia. Coraz większą uwagę poświęca się zjawisku chemobrain, polegającemu na występowaniu zaburzeń poznawczych u pacjentów poddanych chemioterapii, co ma znaczący wpływ na pogorszenie jakości ich życia i pojawienie się późniejszych problemów z funkcjonowaniem w środowisku. Artykuł ma na celu podsumowanie dotychczasowych doniesień z zakresu diagnostyki chemobrain. Za podstawowe narzędzie diagnostyczne uważa się testy psychologiczne, które mogą służyć zarówno do obiektywnej oceny występujących zaburzeń za pomocą skal inteligencji, jak i do oceny subiektywnej, dokonywanej przez pacjenta lub jego opiekuna. Jako uzupełnienie obrazu stwierdzanych deficytów proponowane jest wykorzystanie obrazowania metodą rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej oraz badań laboratoryjnych płynu mózgowo-rdzeniowego. Badania dodatkowe uwidaczniają zmiany w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, potwierdzając toksyczny wpływ chemioterapeutyków na neurony i komórki glejowe, co pozwala przewidzieć pojawienie się zaburzeń poznawczych w przyszłości. Skuteczna i łatwo dostępna diagnostyka jest kluczowa dla zapobiegania negatywnym skutkom uszkodzenia mózgu przez chemioterapeutyki u dzieci. Konieczne jest prowadzenie dalszych prac nad stworzeniem ujednoliconych wytycznych, pozwalających na trafną identyfikację dzieci z chemobrain.