Zaburzenia poznawcze mogą być skutkiem chemioterapii stosowanej wśród pacjentów onkologicznych. Ta dolegliwość, inaczej zwana chemobrain, obniża jakość codziennego życia wydłużonego dzięki chemioterapeutykom. Wydaje się za to odpowiadać neurotoksyczność stosowanych leków, skutkująca zaburzeniem struktury i funkcji tkanki nerwowej ośrodkowego układu nerwowego. Powstałe zmiany patologiczne są możliwe do wykrycia podczas właściwie przeprowadzonego procesu diagnostycznego. Obecnie nie istnieją konkretne wytyczne diagnostyki chemobrain, jednak obiecujące wydaje się wykorzystanie metod z zakresu psychologii, diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej. Badania psychologiczne za pomocą wystandaryzowanych kwestionariuszy pozwalają obiektywnie ocenić objawy dysfunkcji poznawczych zgłaszane przez pacjenta. Analiza laboratoryjna płynów ustrojowych umożliwia wykrycie charakterystycznych biomarkerów, natomiast obrazowanie struktur ośrodkowego układu nerwowego pozwala wskazać patologiczne zmiany w regionach mózgu, skutkujące powstaniem opisywanych zaburzeń. Kluczową rolę w postawieniu właściwego rozpoznania klinicznego odgrywa badanie podmiotowe i przedmiotowe pacjenta onkologicznego po przebytej chemioterapii. Im wcześniej zostanie stwierdzone zaburzenie funkcji poznawczych, tym większa szansa osiągnięcia sukcesu terapeutycznego z zastosowaniem obecnie proponowanych metod leczniczych. W niniejszej publikacji przedstawiono przegląd dostępnej literatury na temat stosowanych metod diagnostyki chemobrain.