Zaburzenia nastroju i zachowania w przebiegu otępienia stanowią istotne wyzwanie kliniczne. Choć farmakoterapia jest powszechnie stosowana, jej skuteczność jest zróżnicowana, a dostępne dowody naukowe mają charakter fragmentaryczny. Celem niniejszej pracy jest usystematyzowanie aktualnej wiedzy w tym zakresie. Analiza literatury wskazuje, że niektóre leki mogą prowadzić do redukcji objawów depresyjnych, lękowych czy pobudzenia, jednak ich stosowanie wiąże się jednocześnie ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, od sedacji po poważne powikłania sercowo-naczyniowe. W związku z tym farmakoterapia powinna być stosowana głównie w przypadkach, gdy metody niefarmakologiczne okazują się niewystarczające. Brak jednoznacznych rekomendacji klinicznych sprawia, że decyzje terapeutyczne należy podejmować indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta oraz profilu bezpieczeństwa leczenia. W celu zapewnienia odpowiedniej opieki rosnącej populacji pacjentów z otępieniem dalsze badania powinny koncentrować się na ocenie bezpieczeństwa w populacji geriatrycznej, opracowaniu bardziej selektywnych strategii terapeutycznych oraz integracji leczenia farmakologicznego z kompleksową opieką psychologiczną i środowiskową.