Opieka paliatywna i hospicyjna, za której początki uważa się zwykle lata 70. i 80. XX w., wypełniła istniejącą ówcześnie lukę w zakresie opieki nad nieuleczalnie chorymi. Nieuleczalnie chory jako osoba wymagająca specyficznego postępowania terapeutycznego i pielęgnacyjnego został dostrzeżony na przełomie wieków XIX i XX. Wtedy powstały różnorakie zakłady, również na terenie Polski i Wielkopolski. Zawdzięczamy je głównie formacjom zakonnym, które prowadziły swą działalność w domach chorych. Cały ten system został zniszczony w latach okupacji niemieckiej, a następnie pierwszych dziesięcioleci rządów PRL.

Poznań był trzecim miastem – po Krakowie i Gdańsku – w którym zaczął się rozwijać ruch hospicyjny. Jednak odmiennie niż w innych ośrodkach prawie od samego początku istniały dwa odrębne, choć przenikające się nawzajem nurty tego ruchu. Poznań jest także niekwestionowanym liderem wśród ośrodków opieki paliatywnej powstającej w strukturach publicznej opieki zdrowotnej. Dzięki staraniom prof. Jacka Łuczaka powstał tutaj nie tylko pierwszy oddział opieki paliatywnej w Polsce, lecz także pierwsza w Europie Środkowowschodniej klinika opieki paliatywnej. Ośrodek ten odgrywał wiodącą i modelową rolę w skali kraju, prowadząc szkolenia, inspirując powstawanie nowych oddziałów i hospicjów oraz ich rozwój.