Postępy Psychiatrii i Neurologii

Streszczenie

4/2021 vol. 30
Artykuł przeglądowy

Indywidualizacja terapii litem na podstawie monitorowania w ślinie

  1. Department of Pharmacology, Institute of Psychiatry and Neurology, Warsaw, Poland
Adv Psychiatry Neurol 2021; 30 (4): 251-257
Data publikacji online: 2021/12/21
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease
Cel: Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) jest zaburzeniem psychicznym występującym u około 2–3% populacji. Podstawę leczenia w ChAD stanowi lit. Lit znalazł też ważne zastosowanie w potencjalizacji leków przeciwdepresyjnych w wypadku depresji lekoopornej, w przebiegu zarówno ChAD, jak i zaburzeń depresyjnych nawracających.

Poglądy: Wąski zakres terapeutyczny dla litu oraz częste działania niepożądane wymagają konieczności monitorowania jego stężenia we krwi, co wymaga okresowej obecności pacjenta w laboratorium klinicznym. Jest to kosztowne i niedogodne dla chorych oraz stanowi częstą przeszkodę dla lekarzy psychiatrów, którzy bardzo niechętnie ordynują ten skuteczny lek, właśnie z uwagi na niedogodności związane z koniecznością monitorowania jego stężenia we krwi. Gdyby można było prowadzić regularne monitorowanie stężenia litu bez konieczności nakłuwania żyły i wizyty pacjenta w klinice, zaoszczędziłoby to czas zarówno pacjentów, jak i personelu medycznego, pozwoliłoby na uniknięcie dyskomfortu i łatwiejszą kontrolę trudno dostępnych pacjentów.

Wnioski: Ślina w monitorowaniu stężenia litu jest obiecującym materiałem biologicznym i daje możliwość szybkiego oszacowania dla konkretnego pacjenta indywidualnego dawkowania tego leku, które zapewni wymagane stężenie terapeutyczne. Ślina może być pobierana w warunkach domowych bez angażowania wykwalifikowanego personelu. Dostarczenie wygodniejszych i skuteczniejszych sposobów monitorowania terapii litem (np. proponowane bezinwazyjne badanie stężenia w ślinie) umożliwiłoby bezpieczniejszą, bardziej skuteczną terapię (większe prawdopodobieństwo utrzymywania stężenia terapeutycznego we krwi) danego pacjenta.
Udostępnij
without publication fees