Heath-related quality of life in women with overactive bladder

Nadreaktywność pęcherza moczowego (ang. overactive bladder – OAB) jest częstym schorzeniem charakteryzującym się występowaniem częstomoczu, nokturii, parć naglących oraz nietrzymania moczu o typie parcia naglącego, osobno lub w połączeniu ze sobą, przy nieobecności miejscowych czynników patologicznych mogących modyfikować prawidłowe opróżnianie pęcherza moczowego. Do czynników tych zalicza się zakażenia, procesy nowotworowe, kamicę dróg moczowych czy nieprawidłowości anatomiczne [1]. Taka definicja nadreaktywności pęcherza umożliwia jej zarezerwowanie dla przypadków neurogennych i nieneurogennych zaburzeń mikcji.
Kluczowym elementem oceny rodzaju i nasilenia dolegliwości związanych z oddawaniem moczu jest dokładnie zebrany wywiad. Stanowi punkt wyjścia do ustalenia dalszej diagnostyki. Bardzo istotne jest uzyskanie informacji o przebytych operacjach, przyjmowanych lekach czy chorobach towarzyszących. Pomocne w uzyskaniu informacji są również tzw. dzienniczki mikcyjne, prowadzone przez chorych, zawierające informacje o liczbie mikcji, objętości oddanego moczu, liczbie i natężeniu parć naglących.
Badanie fizykalne może również dostarczyć istotnych informacji; powinno obejmować:
• badanie brzucha – pod kątem nieprawidłowych oporów w jamie brzusznej; bolesność w rzucie pęcherza moczowego może wskazywać na stan zapalny dolnych dróg moczowych,
• badanie przez pochwę – pozwala ocenić statykę ścian narządu rodnego, napięcie mięśni dna miednicy,
• badanie neurologiczne – powinno ocenić okolice unerwione przez nerwy z poziomu S2–S4 kręgosłupa i czucie skórne w okolicy zewnętrznych narządów moczowo-płciowych.
Badanie ogólne moczu jest prostym i tanim narzędziem umożliwiającym wykluczenie stanu zapalnego lub zakażenia, którego objawy mogą sugerować obecność nadreaktywności pęcherza moczowego. Może być uzupełniane o posiew moczu. Należy tu wspomnieć, że leczenie infekcji dróg moczowych jest usprawiedliwione tylko w przypadku identyfikacji uropatogenu (wyjątkiem są infekcje ostre i urosepsa).
Badanie urodynamiczne nie jest niezbędnym elementem pełnej diagnostyki nadreaktywności pęcherza moczowego.
Powinno być przeprowadzane jako ostatnie, u chorych, u których dotychczasowe leczenie nie przyniosło oczekiwanych efektów.
Należy też wspomnieć o – rzadko, niestety, stosowanych w Polsce w praktyce uroginekologicznej – kwestionariuszach, pozwalających obiektywnie ocenić...


View full text...