Choroba nowotworowa to jeden z cięższych stanów, z jakimi ma do czynienia medycyna. Często wiąże się z obniżeniem nastroju, osłabieniem i apatią. Pacjent ma poczucie bezradności, a także potrzebę odizolowania się od świata. Objawy te nasilają się u osób leczonych paliatywnie, u których ból i ograniczenie wydolności organizmu znacznie pogarszają stan emocjonalny. U wielu pacjentów po postawieniu diagnozy rozpoczyna się okres żalu, złości i smutku, które często nasilają odczucie bólu jako nieodłącznego negatywnego objawu choroby nowotworowej.

W pracy dokonano analizy natężenia bólu ze zwróceniem uwagi na różnice między płciami. Oceniono także jakość życia pacjenta z chorobą nowotworową, uwzględniając zaburzenia lękowe, depresyjne i aktywność fizyczną. Do tego celu wykorzystano wzrokowo-analogową skalę natężenia bólu (VAS), zmodyfikowaną skalę do oceny depresji i lęku (HADS-M) oraz skalę sprawności Karnofsky’ego. Po analizie otrzymanych danych stwierdzono, że u prawie połowy pacjentów z rozpoznaną chorobą nowotworową występowały objawy zaburzeń depresyjnych i lękowych, ze stanami granicznymi włącznie. Dolegliwości te przeważały wśród kobiet. Codzienną aktywność fizyczną oceniono jako dość dobrą. W odniesieniu do odczuwania bólu największą grupę stanowili pacjenci niezgłaszający bólu lub zgłaszający ból łagodny. Nasilenie bólu było większe u kobiet w porównaniu z mężczyznami.