Kserostomia, definiowana jako uczucie suchości w jamie ustnej, stanowi jedno z najczęstszych powikłań leczenia onkologicznego nowotworów głowy i szyi. Częstość jej występowania wzrasta wraz z wiekiem chorych oraz intensywnością terapii przeciwnowotworowych. Znacząco obniża ona jakość życia chorych, wpływając nie tylko na komfort codziennego funkcjonowania, lecz także stan zdrowia jamy ustnej i ogólny stan odżywienia. Niniejszy przegląd literatury przedstawia mechanizmy patofizjologiczne prowadzące do rozwoju kserostomii, metody diagnostyczne oraz aktualne strategie terapeutyczne, zarówno farmakologiczne, jak i niefarmakologiczne, ze szczególnym uwzględnieniem takich technik, jak fotobiomodulacja (ang. photobiomodulation – PBM), akupunktura, przezskórna stymulacja elektryczna nerwów (ang. transcutaneous electrical nerve stimulation – TENS) oraz radioterapia o modulowanej intensywności (ang. intensity-modulated radiotherapy – IMRT). Podkreśla również znaczenie działań prewencyjnych i konieczność indywidualizacji terapii w zależności od stopnia nasilenia objawów i możliwości pacjenta.