Wstęp: Obserwowane w ostatnich latach zwiększone zastosowanie leków opioidowych w leczeniu przewlekłych bólów nienowotworowych pozwala na dokładniejszą analizę profilu pacjentów, a także najlepszych dostępnych możliwości ich leczenia farmakologicznego. Buprenorfina to opioidowy lek przeciwbólowy o ugruntowanej pozycji w medycynie paliatywnej. Ze względu na unikalny profil farmakologiczny – silniejszy od morfiny przy najdłuższym ze wszystkich opioidów czasie działania – jest atrakcyjnym farmaceutykiem do stosowania w warunkach ambulatoryjnych. Dużą zaletą leku jest brak tolerancji indukowanej opioidami oraz, teoretycznie opisywany, wysoki profil bezpieczeństwa. Celem pracy była analiza użycia i profilu bezpieczeństwa buprenorfiny u chorych z przewlekłym bólem nienowotworowym leczonych ambulatoryjnie w poradni leczenia bólu.

Materiał i metody: Analizie retrospektywnej poddano dokumentację chorych leczonych w poradni leczenia bólu z powodu przewlekłego bólu nienowotworowego, raportowaną do Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ).

Wyniki: Buprenorfinę zastosowano u 9% leczonych pacjentów i stanowiła ona ponad 50% w grupie leków opiodowych. Najliczniejszą grupę chorych tworzyli pacjenci z bólami kręgosłupa w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Najchętniej wybieranym preparatem była buprenorfina transdermalna. Nie odnotowano groźnych powikłań i krytycznych działań niepożądanych. U 3% pacjentów po 65. roku życia konieczna była redukcja dawki leku w celu poprawy funkcji poznawczych. Ze względu na skórne działania niepożądane odnotowano także konieczność zamiany preparatu transdermalnego.

Wnioski: Buprenorfina, preferowana w leczeniu przewlekłych zespołów bólu nienowotworowego, jest lekiem skutecznym i bezpiecznym. Dawka i forma leku powinny być dostosowane do stanu i kondycji pacjenta.