Pacjenci z nowotworem są w grupie podwyższonego ryzyka rozwoju zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. Szczególną predylekcję do wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo- -zatorowej wykazują osoby w schyłkowym stadium choroby nowotworowej objęte opieką paliatywną. Charakterystyczne dla tej populacji cechy osobnicze, stany kliniczne, a także wykonywane u nich procedury diagnostyczne i terapeutyczne sprzyjają tworzeniu się zakrzepów w naczyniach żylnych. W celu poprawy jakości życia i redukcji śmiertelności z powodu incydentów zakrzepowo-zatorowych wśród chorych z nowotworem zaleca się dobór metod leczniczych właściwych dla żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Dzięki temu ból, obrzęki, duszność czy stany wstrząsowe mogą być skutecznie niwelowane, a liczba przedwczesnych zgonów z przyczyn zakrzepowo- -zatorowych zmniejszana. Leczeniem z wyboru u pacjentów z nowotworem jest antykoagulacja heparyną drobnocząsteczkową podawaną podskórnie. Ponadto najnowsze badania kliniczne wskazują w tej grupie chorych skuteczność i bezpieczeństwo terapii doustnymi antykoagulantami, takimi jak edoksaban i rywaroksaban. Dodatkowe obciążenia chorobowe poza nowotworem złośliwym wymagają jednak odstępstw od ogólnych zasad leczenia przeciwkrzepliwego. W takich sytuacjach zastosowanie znajdują między innymi antagoniści witaminy K czy heparyna niefrakcjonowana. Również są wykorzystywane inwazyjne metody trombolityczne pod postacią przezcewnikowego podawania alteplazy do zakrzepu. Postępowanie to jednak zależy od prognozowanego czasu przeżycia w kontekście nowotworu jako choroby podstawowej. W niniejszej publikacji przedstawiono przegląd literatury na temat leczenia zakrzepicy żył głębokich u pacjentów z nowotworem.