Mastocytoza układowa jest nowotworem mieloproliferacyjnym, w przebiegu którego dochodzi do patologicznego mnożenia się komórek tucznych (mastocytów) oraz gromadzenia się ich w obrębie jednego lub kilku narządów (skóra, szpik kostny, przewód pokarmowy, węzły chłonne, wątroba, śledziona). W obrazie klinicznym obok charakterystycznych zmian skórnych istotne znaczenie mają skutki działania mediatorów uwalnianych z ziarnistości pobudzonych komórek tucznych oraz efekty naciekania tkanek przez mastocyty, które prowadzą do upośledzenia funkcji poszczególnych narządów. Chorzy skarżą się na dolegliwości ze strony skóry (świąd, zaczerwienienie), przewodu pokarmowego (zgaga, bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka), układu krążenia (hipotensja, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, omdlenia, bóle głowy), układu oddechowego (duszność) oraz bóle kostne. Szczególnie niebezpiecznym problemem, zagrażającym życiu chorych na mastocytozę, jest wysokie ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Leczenie mastocytozy obejmuje edukację chorego (zalecenia unikania czynników mogących prowadzić do degranulacji mastocytów) oraz leczenie objawowe i cytoredukcyjne. Istotnym czynnikiem utrudniającym leczenie objawowe jest wysokie ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości po zastosowaniu niektórych leków stosowanych powszechnie w opiece paliatywnej, m.in. niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz niektórych agonistów receptorów opioidowych (morfina, kodeina).