Jednym z wyzwań współczesnej medycyny jest opieka nad osobami przewlekle chorymi, zwłaszcza w wieku starczym. Dawniej opieka nad takimi pacjentami była sprawowana w środowisku domowym, a czas jej trwania był przeważnie ograniczony. Obecnie pacjenci ci wymagają nawet wieloletniego stałego nadzoru fachowego personelu i udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych. Taka opieka jest prowadzona w zakładach opiekuńczo-leczniczych (ZOL), w których podobnie jak w innych placówkach medycznych istnieje możliwość popełnienia błędów medycznych z pełnymi konsekwencjami w zakresie odpowiedzialności prawno-karnej. W pracy podjęto próbę analizy prawidłowości postępowania medycznego w ZOL na podstawie spraw opiniowanych w Katedrze i Zakładzie Medycyny Sądowej i Toksykologii Sądowo-Lekarskiej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Dokonano analizy trzydziestu opinii sądowo-lekarskich opracowanych w latach 2007–2012. Stwierdzone błędy medyczne kwalifikowano do następujących grup: błędy decyzyjne diagnostyczne, błędy decyzyjne terapeutyczne, błędy wykonawcze w zakresie opieki pielęgniarskiej i błędy formalne w zakresie prowadzenia dokumentacji medycznej. W siedemnastu przypadkach doszło do zgonu pensjonariusza. Nieprawidłowości w zakresie diagnostyki, terapii i opieki pielęgniarskiej stwierdzono w trzynastu przypadkach, ale tylko w jednym z nich wykazano wysokie prawdopodobieństwo istnienia związku przyczynowo-skutkowego między błędnym postępowaniem

a pogorszeniem stanu zdrowia pacjenta. Dominowały więc tzw. błędy bezskutkowe. Zwrócono uwagę na problem częstego niestosowania profilaktyki przeciwodleżynowej pomimo istnienia wskazań, nieprawidłowego prowadzenia dokumentacji medycznej oraz negatywne zjawiska unikania wnik­liwszej diagnostyki, a w przypadku zgonu pacjenta – wykonywania sekcji zwłok.