Usystematyzowana forma przemocy psychicznej stosowana w miejscu pracy jest nazywana mobbingiem. Ekspozycja na działania agresywne
jest częstym powodem zaburzeń w sferze psychicznej ofiary. Ponadto osoby doświadczające mobbingu są mniej pewne siebie, tracą
motywację oraz satysfakcję z wykonywanej pracy. Często skarżą się również na zaburzenia psychosomatyczne, takie jak: zawroty i bóle
głowy, bóle brzucha, przewlekłe zmęczenie i bezsenność.
Grupa zawodowa pielęgniarek jest, bardziej niż inne, narażona na ryzyko przemocy w miejscu pracy. Zmianowy system pracy, przemęczenie,
odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka oraz stres związany z narażeniem na działanie czynników szkodliwych powodują
napięcie psychiczne. Najczęściej opisywanymi reakcjami pielęgniarek na doświadczaną przemoc są: przygnębienie, zniechęcenie, obniżona
satysfakcja z wykonywanej pracy oraz objawy wypalenia zawodowego. Wyniki wielu polskich badań pozwalają stwierdzić, że najczęstszą
formą przemocy psychicznej w miejscu zatrudnienia jest deprecjonowanie ofiary, ciągła, nieuzasadniona krytyka pracy i złośliwe uwagi. Mimo
że mobbing w Polsce jest regulowany prawnie w Kodeksie Pracy, wciąż niewiele osób podejmuje próby zwalczania problemu.
Skala problemu, jakim jest mobbing w ostatnich latach znacznie zwiększyła swój zasięg. W związku z tym uwidacznia się potrzeba wielowymiarowej
interwencji oraz realizacji działań profilaktycznych odnośnie opisywanego problemu.
Problemy Pielęgniarstwa 2012; 20 (4): 524–528