Wstęp:

Terapia podciśnieniowa to powszechnie stosowana metoda w leczeniu trudno gojących się ran. Jednym ze sposobów zabezpieczenia tkanki przed bezpośrednim kontaktem z porowatą gąbką poliuretanową jest zastosowanie opatrunku pomiędzy gąbką a raną. Warstwa ta nazywana jest warstwą kontaktową (ang. contact layer), pośrednią (ang. intermittent layer) lub zabezpieczającą (ang. protective layer). Celem pracy była ocena wpływu warstwy pośredniej (kontaktowej) na skuteczność działania terapii podciśnieniowej.

Materiał i metody:

Do doświadczenia wykorzystano trzy identyczne modele głowy i szyi naturalnej wielkości z silikonu. W każdym z nich wykonano imitację rany z wytworzonym ubytkiem tkanek okolicy kąta żuchwy. Zastosowano opatrunek podciśnieniowy z warstwą pośrednią (standardowy opatrunek siatkowy) oraz bez warstwy pośredniej. Następnie do dna rany podawano płyny o różnej gęstości. Oceny dokonywano dla wartości podciśnienia –80 mm Hg i –120 mm Hg, analizując czas od rozpoczęcia podawania do pełnego odprowadzenia wydzieliny.

Wyniki:

Wzrost gęstości płynu w sposób istotny wydłużał czas odprowadzania wydzieliny przy zastosowaniu warstwy pośredniej. Różnica była znamienna dla zastosowanych ciśnień –80 mm Hg oraz –120 mm Hg w porównaniu z modelem bez warstwy pośredniej. W przypadku płynu o mniejszej gęstości nie stwierdza się istotnych różnic w czasie odprowadzania wydzieliny z rany bez lub z zastosowaniem warstwy pośredniej.

Wnioski:

Obecność warstwy pośredniej utrudnia odprowadzanie gęstej wydzieliny niezależnie od wartości podciśnienia.