Stwardnienie rozsiane (SR) jest postępującą chorobą ośrodkowego układu nerwowego nieuchronnie prowadzącą do niepełnosprawności. Mimo znacznych postępów w leczeniu immunomodulującym z upływem czasu przybywa chorych wymagających stałej opieki, często całkowicie niesamodzielnych w podstawowych czynnościach życia codziennego. Specyficzne objawy choroby wynikają z uszkodzenia prawie wszystkich systemów funkcjonalnych układu nerwowego. Związane z tym konsekwencje w sferze psychicznej, poznawczej i psychospołecznej wpływają na obniżenie jakości życia. Opieka paliatywna jest zarezerwowana głównie dla chorych onkologicznych, rzadko natomiast obejmuje inne grupy pacjentów. Również chorzy na SR wymagają tego rodzaju opieki, ale w większości przypadków jest ona nieosiągalna w polskich realiach. Dlatego też istnieje konieczność podjęcia działań zapewniających wsparcie dla chorych z najcięższą niesprawnością, pozbawionych możliwości leczenia modyfikującego przebieg choroby, a zdanych tylko na leczenie objawowe.