Choroby układu sercowo-naczyniowego wciąż stanowią główną przyczyną przedwczesnych zgonów. Manifestacją choroby niedokrwiennej serca, która ciągle budzi w pacjentach lęk, jest zawał mięśnia sercowego. W ostatnich dekadach śmiertelność okołozawałowa została zredukowana o połowę, przede wszystkim dzięki powszechnej możliwości inwazyjnego leczenia ostrych zespołów wieńcowych. Wciąż jednak wyzwaniem pozostaje przewlekła opieka na pacjentami po zawale serca. Autorzy niniejszego artykułu w formie zaleceń przedstawiają kluczowe aspekty terapii tej grupy chorych, odnosząc się zarówno do kwestii tak fundamentalnych, jak leczenie przeciwpłytkowe czy kontrola rytmu serca, jak i problemów wciąż stanowiących swego rodzaju tabu, a mianowicie wybranych zagadnień kardioseksuologicznych.