Uszkodzenie skóry w trakcie leczenia onkologicznego jest częstym powikłaniem. Ze względu na zmiany zachodzące w tkankach upośledzone zostają procesy regeneracyjne skóry, co stanowi wyzwanie w zakresie opieki nad tą grupą chorych. Dobranie rekomendowanych form leczenia ma zapewniać zmniejszenie odczynu zapalnego i jak najszybszy proces regeneracyjny tkanek. Celem pracy było przedstawienie procesu miejscowego leczenia rany poradiacyjnej powstałej po leczeniu włókniakomięsaka guzowatego skóry. Wykorzystano metodę studium przypadku. Konstrukcję artykułu oparto na wytycznych CARE. Omówiono przypadek mężczyzny w wieku 42 lat po radykalnym usunięciu włókniakomięsaka guzowatego skóry okolicy grzbietu z następową brachyterapią okolicy lędźwiowej. Po leczeniu onkologicznym stan zapalny z martwicą skóry i tkanki podskórnej wg CTCAE 4°. Pacjenta zakwalifikowano do terapii podciśnieniowej (NPWT) i oczyszczenia tkanek terapią larwalną (TLR), niestety nie przyniosło to zadowalającego efektu terapeutycznego. Wykonano szerokie wycięcie do powięzi uszkodzonych tkanek z następową kontynuacją NPWT. Podejmowane działania pielęgniarskie miały na celu profesjonalne zarządzanie raną, przywrócenie procesów naprawczych, zminimalizowanie doznań bólowych. Interwencje pielęgniarskie skupiały się również na zwiększeniu poziomu komfortu odczuwanego przez pacjenta poprzez zmniejszenie lęku i edukację, które pozwoliły na jego aktywne uczestnictwo w procesie leczenia. Zastosowane metody – NPWT i TLR, wpłynęły na uzyskanie fizjologicznych procesów gojenia oraz zmniejszenie powierzchni rany. Proces leczenia rany spowodowanej uszkodzeniem poradiacyjnym jest długi i narażony na potencjalne powikłania gojenia związane z zaburzeniami fizjologicznych procesów regeneracyjnych oraz przewlekłego stanu zapalnego.