Wstęp: Dzieci z problemem neurologicznym stanowią w domowych hospicjach pediatrycznych ok. 70–80% chorych. Jednym z najczęstszych problemów klinicznych są w tej grupie zaburzenia połykania.
Celem pracy była retrospektywna analiza postępowania w zaburzeniach połykania u dzieci z ciężkim uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego (OUN) pozostających pod opieką Hospicjum Domowego dla Dzieci Ziemi Łódzkiej (HDdDZŁ).
Materiał i metody: Dokonano retrospektywnej analizy historii chorób wszystkich pacjentów pozostających pod opieką HDdDZŁ w okresie od stycznia 2005 r. do kwietnia 2009 r. Materiał analizowano pod kątem: podstawowych cech metryczkowych, rozpoznania choroby podstawowej, obecności zaburzeń połykania, metod postępowania leczniczego i jego powikłań.
Wyniki:Analizie poddano historie chorób 107 pacjentów, wśród których 61 (57%) wymagało żywienia dojelitowego, 26 (24%) było żywionych przez zgłębnik dożołądkowy (25 dzieci) i dojelitowy (1 dziecko), natomiast 35 (33%) otrzymywało żywienie do stomii (gastrotomii, gastrojejunostomii lub jejunostomii).
Wnioski: Zaburzenia połykania są częstym problemem klinicznym u dzieci z ciężkim uszkodzeniem OUN, a objawy kliniczne w tej grupie pacjentów mogą być nietypowe, co przemawia za koniecznością ich wnikliwej analizy. Postępowaniem z wyboru w tej grupie pacjentów jest żywienie dojelitowe przez przezskórną endoskopową gastrostomię (percutaneous endoscopic gastrostomy – PEG), które jest metodą tanią, małoinwazyjną, obarczoną niewielką liczbą niegroźnych powikłań. Wiedza i doświadczenie personelu medycznego hospicjum, uważna analiza dokumentacji medycznej pacjenta i jego wnikliwa obserwacja, wybór odpowiednich metod diagnostycznych i właściwe postępowanie prowadzą do poprawy i stabilizacji stanu ogólnego i neurologicznego pacjentów z ciężkim uszkodzeniem OUN i zdecydowanie poprawiają jakość ich życia.