Wstęp: Zarówno żałoba, jak i okres osierocenia są procesami rozciągniętymi w czasie, charakteryzującymi się etapowością przebiegu i ogromną indywidualnością.

Cel pracy: Ocena postrzegania wybranych aspektów okresu żałoby i osierocenia.

Materiał i metody: Badaniem objęto 150 losowo wybranych osób i wykorzystano w nim autorski kwestionariusz ankietowy (I część – 6 pytań ogólnych, II część – 12 pytań szczegółowych).

Wyniki: Respondenci najczęściej wskazywali, że pomoc w okresie żałoby otrzymywali od rodziny i były to przede wszystkim obecność (63,3%) i rozmowa (28,6%). Dla 35,3% wsparcie takie było niewystarczające, a 44% respondentów odpowiedziało, że brakuje im wsparcia dla osób osieroconych po przeżyciu żałoby. Zarówno mężczyźni (35,3%), jak i kobiety (54%) wskazali, że najlepszym sposobem na przeżycie żałoby jest znalezienie przyjaciela. Średnia ocena stanu samopoczucia ogółu ankietowanych po stracie najbliższej osoby wynosiła 4,8 ±1,6, co świadczy, że odczuwali oni spory dyskomfort po stracie najbliższych.

Wnioski: W opinii ponad 1/3 badanych wsparcie otrzymane po stracie nie spełniło ich oczekiwań. Za najistotniejsze formy wsparcia lub pomocy dla osób w okresie żałoby czy osierocenia badani uznali możliwość rozmowy i okazywanie zainteresowania. Najlepszym sposobem przeżywania żałoby jest zdaniem badanych „znalezienie przyjaciela”.

Postulat: Z przeprowadzonych badań wynika, że nikt nie jest w pełni przygotowany na stratę kogoś ukochanego, stąd opieka nad osobami w okresie żałoby i osierocenia powinna być interdyscyplinarna.