Wstęp

Celem pracy była ocena postaw polskich neurologów wobec palenia papierosów przez pacjentów z chorobami neurologicznymi, a szczególnie po udarze mózgu, i ich rzeczywistych praktyk dotyczących diagnozowania i leczenia uzależnienia od nikotyny.

Materiał i metody

Badanie kwestionariuszowe przeprowadzono wśród aktywnych zawodowo neurologów (n = 101; 73% kobiet). Ponad dwie trzecie (70%) badanej grupy pracowało na oddziałach neurologicznych mających oddziały lub pododdziały udarowe.

Wyniki

Spośród badanej grupy 75% dokumentowało status palenia swoich pacjentów w dokumentacji medycznej. Dwie trzecie badanej grupy zbierało dane dotyczące palenia papierosów podczas każdej wizyty. Tylko 54% i 22% uczestników badania rutynowo oceniało nasilenie uzależnienia od palenia tytoniu i diagnozowało uzależnienie według kryteriów ICD-10. Dwie trzecie lekarzy zadeklarowało rutynowe stosowanie jakiejkolwiek interwencji antynikotynowej, ale tylko 12% stosowało zalecany model interwencji behawioralnej 5’A (ask – pytaj, advice – poradź, assess – oceń, assist – pomóż, arrange – planuj), a 11% zalecało farmakoterapię opartą na dowodach naukowych (evidence based medicine – EBM). Zdecydowana większość uczestników badania (80%) nie próbowała podnosić swoich umiejętności zawodowych w zakresie interwencji antynikotynowych.

Wnioski

Rzeczywiste praktyki antynikotynowe wśród polskich neurologów nie są zadowalające i nie są zgodne z wytycznymi opartymi na EBM. Biorąc pod uwagę ryzyko związane z kontynuacją palenia po udarze, niski odsetek lekarzy neurologów diagnozujących i leczących uzależnienie od nikotyny może negatywnie wpływać na skuteczność prewencji wtórnej udaru mózgu w Polsce.