W Polsce żyje około 2,5 miliona chorych na cukrzycę. Wyizolowanie insuliny w 1921 roku umożliwiło wydłużenie życia chorym na cukrzycę,
nie uchroniło jednak przed rozwojem wtórnych powikłań cukrzycy, takich jak nefropatia, retinopatia, mikro- i makroangiopatia. Przełomem
w leczeniu samej cukrzycy i leczeniu jej powikłań stało się przeszczepienie trzustki. Alternatywą dla chorych, którzy przeważnie z powodu
zbyt nasilonych powikłań kardiologicznych nie mogą być poddani temu zabiegowi, jest przeszczepienie wysp trzustkowych.
Celem pracy jest przedstawienie problemów zdrowotnych chorych z powikłaniami cukrzycy, kwalifikowanych do alloprzeszczepienia
wysp trzustkowych.
Allotransplantacja izolowanych wysp trzustki jest wskazana w cukrzycy typu 1. Minimalny czas trwania cukrzycy u chorych, którzy mogą
zostać rozpatrywani jako potencjalni beneficjenci tego typu leczenia, wynosi 5 lat. Chorymi kwalifikowanymi do alloprzeszczepienia wysp
trzustkowych mogą zostać pacjenci ze stężeniem peptydu C poniżej 0,05 ng/ml na czczo. Jako biorców rozpatruje się trzy grupy chorych
— chorzy z chwiejną cukrzycą bez nefropatii cukrzycowej (grupa 1), chorzy z nefropatią cukrzycową (grupa 2), chorzy z nefropatią cukrzycową
po przeszczepieniu nerki (grupa 3). W grupie pierwszej dominują problemy związane z występującymi epizodami hipoglikemicznymi,
w grupie drugiej są one związane z rozwijającą się niewydolnością nerek, w grupie trzeciej charakterystyczne są problemy związane ze
stosowaną immunosupresją po przeszczepieniu nerki.
Pacjenci z wieloletnią cukrzycą i rozwijającymi się powikłaniami, którzy są poddawani procesowi kwalifikacji do alloprzeszczepienia wysp
trzustkowych, są chorymi wymagającymi wyjątkowej uwagi pielęgniarskiej ze względu na szeroką gamę problemów zdrowotnych.