Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ) stanowi częsty problem u pacjentów z zaawansowaną chorobą nowotworową, wiążący się ze skróceniem czasu przeżycia i występowaniem uciążliwych objawów. Zapobieganie ŻChZZ i jej leczenie jest w tej populacji dyskusyjne z powodu dużego ryzyka krwawienia i braku danych z badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność takiego postępowania. Decyzja o zastosowaniu leków przeciwzakrzepowych musi być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem ryzyka i niedogodności związanych z leczeniem oraz preferencji pacjenta. Stosowanie środków przeciwzakrzepowych wydaje się nieodpowiednie u osób z krótkim przewidywanym czasem przeżycia. Skuteczność profilaktyki przeciwzakrzepowej została potwierdzona w odniesieniu do pacjentów z dodatkowym czynnikiem ryzyka, takim jak ostre schorzenie, zabieg chirurgiczny (> 30 minut), aloplastyka stawu biodrowego lub operacyjne leczenie złamania w obrębie biodra. Nie ma natomiast dowodów na skuteczność profilaktyki u pacjentów hospitalizowanych, u których głównym czynnikiem ryzyka była choroba nowotworowa. W profilaktyce i leczeniu ŻChZZ u pacjentów z zaawansowaną chorobą nowotworową lekiem z wyboru są heparyny drobnocząsteczkowe.