Wstęp. Edukacja przedporodowa dotycząca promowania prozdrowotnych zachowań w czasie ciąży, oddziaływania na tworzenie i umacnianie
więzi między rodzicami a dzieckiem, przygotowania do porodu, połogu, opieki nad noworodkiem oraz wychowania dziecka, znajduje
swoje odzwierciedlenie w programach szkół rodzenia. Spotkania w szkole rodzenia prowadzone są przez osoby, którym bliska jest
idea psychoprofilaktyki porodowej, a przede wszystkim przez położne.

Cel pracy. Celem pracy była próba poznania opinii polskiego społeczeństwa na temat przygotowania położnej do prowadzenia samodzielnej
edukacji przedporodowej.

Materiał i metody. Badanie przeprowadzono w okresie od lutego do maja 2011 roku wśród 505 respondentów zamieszkujących wschodni
region Polski (województwo lubelskie, podkarpackie, świętokrzyskie i podlaskie). Badanie przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego,
z wykorzystaniem techniki kwestionariuszowej. Narzędzie badawcze stanowił autorski kwestionariusz ankiety, opracowany na
podstawie pięciostopniowej skali Likerta.

Wyniki i wnioski. W opinii respondentów położna jest przygotowana do realizowania samodzielnej edukacji przedporodowej dotyczącej
przebiegu porodu (91,49%), wykonywania ćwiczeń oddechowych i fizycznych przygotowujących do porodu (91,29%), kształtowania
postaw rodzicielskich (64,16%), udzielania informacji na temat doboru miejsca porodu (79,01%), promowania karmienia piersią (91,88%),
prawidłowego przebiegu połogu oraz objawów niepokojących mogących wystąpić w tym okresie (85,55%), zakresu opieki i pielęgnowania
noworodka/niemowlęcia (91,68%) oraz przygotowania kobiety i jej rodziny do samoobserwacji i podejmowania działań w celu eliminowania
czynników ryzyka zdrowotnego (61,78%). Brak wiedzy na temat przygotowania położnej do samodzielnej realizacji edukacji
przedporodowej cechuje głównie mężczyzn, respondentów pomiędzy 21. a 30. rokiem życia, osób deklarujących wykształcenie wyższe
zawodowe, stanu wolnego, ankietowanych nieposiadających dzieci oraz mieszkańców wsi czy też osad.
Problemy Pielęgniarstwa 2012; 20 (4): 431–441