Cel

COVID-19 (Coronavirus Disease 19) to choroba zakaźna wywoływana przez nowo odkrytego koronawirusa SARS-CoV-2. Dotychczas przeprowadzone badania naukowe skupiają się głównie na somatycznych powikłaniach choroby, podczas gdy tylko nieliczne badania dotyczą potencjalnego bezpośredniego wpływu wirusa na zdrowie psychiczne i jego potencjału neurotropowego.

Poglądy

Pandemia COVID-19 jest także istotnym psychologicznie stresorem, wpływającym nie tylko na każdy aspekt życia jednostki, ale również na sektory gospodarcze i społeczne na całym świecie. Do pogorszenia zdrowia psychicznego przyczyniają się nie tylko obawy przed zachorowaniem, śmiercią, utratą pracy, niepewnością co do przyszłości, ale także izolacja społeczna wynikająca z utraty ustrukturyzowanych zajęć edukacyjnych, zawodowych i reżimu sanitarnego. Powoli zaczynamy dostrzegać efekt obecnej pandemii – to nie tylko narastające objawy paniki, lęku i depresji. To także zaburzenia somatyzacyjne, zespoły dezadaptacyjne, zespoły przewlekłego zmęczenia, nadużywanie substancji psychoaktywnych, być może także popandemiczne utrwalone zaburzenia osobowości. Nozofobia na potrzeby pandemii przybiera kształt „koronafobii”.

Wnioski

Przedłużający się czas pandemii jest zagrożeniem dla zdrowia psychicznego. Powoduje narastającą niewydolność psychologicznych mechanizmów radzenia sobie z obecną sytuacją. W pracy podjęto próbę identyfikacji szczególnie podatnych psychicznie grup społecznych w czasie pandemii, w tym wpływ na pracowników ochrony zdrowia z pozycji lekarza specjalizującego się w dziedzinie psychiatrii. Wskazano niepokojące zjawiska społeczne, które uwydatniła pandemia, oraz omówiono praktyczne aspekty pandemii – nowe zadania, które stawia przed psychiatrą/psychologiem.