Cel pracy

Celem niniejszej pracy była ocena nasilenia bólu i poziomu stresu u pacjentów hospicjum domowego i stacjonarnego, a także przedstawienie psychologicznych strategii podejmowanych przez pacjentów oraz ich wpływ na doznania bólowe i poziom stresu.

Materiał i metody

Zbadano 62 pełnoletnich pacjentów objętych opieką hospicjum stacjonarnego i domowego. Metodą, którą wykorzystano do celów niniejszej pracy, był sondaż diagnostyczny przy użyciu Kwestionariusza strategii radzenia sobie z bólem (CSQ), Termometru dystresu oraz skali numerycznej do oceny natężenia bólu (numerical rating scale – NRS).

Wyniki

Ponad połowa badanych (62,9%, n = 39) była leczona silnymi opioidami. Z przeprowadzonych badań wynika, że najczęstszą przyczyną stresu wśród pacjentów hospicjum były problemy w sferze fizycznej, tj.: zmęczenie (74,19%), problemy ze snem (52,8%), ból (36,8%). Wśród problemów praktycznych najczęściej wymieniano trudności mieszkaniowe (48,39%), wśród problemów emocjonalnych: smutek (72,58%), martwienie się (67,72%) i podenerwowanie (53,23%), zaś problemy religijne lub duchowe najczęściej dotyczyły utraty zainteresowania codziennymi sprawami (29,03%) lub relacji z Bogiem (20,97%). Podopieczni hospicjum doświadczali umiarkowanego bólu (2,39/10 pkt) i stresu (4,08/10 pkt). Podopieczni hospicjum domowego (3,32/10 pkt) znacznie częściej deklarowali wyższy poziom bólu niż pacjenci hospicjum stacjonarnego (1,45/10 pkt).

Wnioski

Chorzy objęci opieką hospicyjną odczuwają ból w stopniu umiarkowanym, wyższe nasilenie bólu odczuwają mieszkańcy miast niż wsi. Główne problemy to warunki mieszkaniowe, smutek, zmęczenie, problemy ze snem, ból. Chorzy w walce z bólem częściej stosują strategie poznawcze niż behawioralne.