Wstęp

Stres towarzyszy człowiekowi na różnych etapach życia, zwłaszcza w trudnych sytuacjach. Choroba przewlekła stanowi długotrwały stresor, wymagający nieustannej adaptacji i radzenia sobie z jej konsekwencjami. W takim kontekście religia i duchowość pełnią istotną rolę jako źródło wsparcia i ukojenia. Zwrot ku religii może stanowić skuteczne narzędzie redukujące stres związany z chorobą. Celem pracy było przedstawienie religijności i nasilenia stresu u pacjentów chorych przewlekle.

Materiał i metody

Badania prowadzono zgodnie z metodą sondażu diagnostycznego. Wykorzystano narzędzia: polską wersję skali Duke religiosity index – DUREL, oraz termometr dystresu autorstwa National Comprehensive Cancer Network. W badaniu wzięło udział 188 osób. Średnia wieku wszystkich pacjentów wynosiła 28,2 roku. Najczęstsze schorzenia u badanych to choroby tarczycy i metaboliczne (20,7%), depresja (12,2%) oraz cukrzyca (11,2%).

Wyniki

Stopień religijności badanych był wyższy niż przeciętny. Osoby w związkach małżeńskich oraz starsi wykazywali wyższy poziom religijności. Badani posiadali większe niż przeciętne nasilenie stresu. Wykazano, iż badani z wykształceniem wyższym posiadali istotnie statystycznie niższe nasilenie stresu. Główne czynniki stresogenne wskazywane przez respondentów to praca/szkoła, problemy fizyczne (zmęczenie) oraz problemy emocjonalne (podenerwowanie, martwienie się). Istotnie wyższą religijność przejawiali chorzy na choroby autoimmunologiczne/alergie oraz nadciśnienie tętnicze, a najniższą chorzy na depresję.

Wnioski

Badanie pozwoliło zdobyć informacje na temat religijności i nasilenia stresu u pacjentów chorych przewlekle. Należy zwrócić uwagę, iż im bardziej religijni byli badani, tym mniej byli zestresowani, a im byli mniej religijni, tym większe nasilenie stresu im towarzyszyło. Zwrot ku religijności jako strategii radzenia sobie ze stresem przynosi istotne korzyści.