Rehabilitacja jest niezbędnym elementem leczenia po udarze mózgu i powinna być stosowana jak najwcześniej w celu stymulacji neurogenezy
ośrodkowego układu nerwowego.

Celem rehabilitacji poudarowej jest przywrócenie utraconej funkcji w maksymalnie wysokim stopniu, zapobieganie powikłaniom neurologicznym
i ogólnoustrojowym oraz poprawa jakości życia. Rehabilitacja stanowi czynny i ciągły proces, który rozpoczyna się w czasie
hospitalizacji i trwa również po powrocie pacjenta do domu.
Prawidłowa pielęgnacja ma decydujący wpływ na dalszy przebieg rehabilitacji i stan chorego. Zastosowanie skal oceny funkcjonalnej pozwala
w prosty sposób określić przybliżone możliwości ruchowe chorego. Powszechnie stosowane skale ułatwiają uzyskanie informacji
o stanie samodzielności pacjenta i ogólnych potrzebach pielęgnacyjnych i opiekuńczych.

Na podstawie wyników badań potwierdzono konieczność wczesnej i kompleksowej rehabilitacji pacjentów po udarze mózgu, niezależnie
od ich wieku. Wdrożenie procesu rehabilitacji już w pierwszych dniach po wystąpieniu incydentu udaru daje szansę na usamodzielnienie
się chorego oraz niweluje deficyty sprawności ruchowej.

Pielęgniarka ze względu na bardzo szeroki zakres obowiązków w kontakcie z pacjentem przyczynia się do powstania jednego z podstawowych
czynników warunkujących poprawny przebieg usprawniania i opieki nad chorym po zakończeniu leczenia szpitalnego.