Radioterapia stanowi metodę miejscowego leczenia nowotworów, którą często stosuje się w zaawansowanej fazie choroby. Radioterapię cechuje zwykle wysoka skuteczność w łagodzeniu dokuczliwych objawów, a jednocześnie niewielkie nasilenie działań niepożądanych. W artykule przedstawiono podstawy teoretyczne leczenia za pomocą promieniowania jonizującego, najczęstsze wskazania do napromieniania w zaawansowanej chorobie nowotworowej, z uwzględnieniem lokalizacji ogniska pierwotnego i przerzutów oraz najczęstsze objawy niepożądane związane z radioterapią. Zwrócono uwagę na właściwą kwalifikację pacjentów do napromieniania, które może poprawić jakość życia i wydłużyć czas przeżycia chorych. Najczęstsze wskazania do paliatywnej radioterapii, oprócz silnych dolegliwości bólowych wywołanych przerzutami do kości, stanowią onkologiczne stany nagłe: zespół żyły głównej górnej, ucisk rdzenia kręgowego, przerzuty do mózgowia, krwawienia i owrzodzenia nowotworowe. Zastosowanie wysokich dawek frakcyjnych i niskich dawek całkowitych pozwala na skrócenie czasu leczenia i zmniejszenie liczby wizyt w zakładzie radioterapii, tym samym ograniczając do minimum narażenie pacjenta na transport i związane z nim niedogodności.